Bu, “tek gözüyle kartal avlayan adam”ın anlatımı, anlaşılır ancak basit değildir, içinde kaybolabilirsiniz... Bir yeri anlatırken mesela, salt orayı iyi tasvir etmek için çıkmaz yola. O mekanı ya da doğayı yazısına denk bir ritimle yaşatır. Beraberce akarsınız yazdıklarında. Elbette iyi bir tasvir sunar öykülerinde, çarpıcıdır, etkiler, kokusunu, rengini bilirsiniz okurken. Ancak amacı; hem görünendir hem de ardındaki. İmgelere mahkum kalmaz, hatta imgeyi öyle ustalıklı yedirir ki öyküsüne; “acı” demeden ölümü, “umut” demeden, yaşamı anlatır. Öyle iyi biriktirir ki yaşadıklarını, imgesel yazar ama arayan imgeyi bulamaz. Yani yaşam bir imge olmuştur, onun yazdıklarında. Bunu bilmek; Yaşar Kemal’in başka dilde, başka kültürde nasıl doğru anlaşıldığını açıklar belki de…

Yaşar Kemal’i anlamak diyorum; özenle ve özellikle.

Ömrünü biriktirişinin ilk adımını âşık geleneğinden sürgün vermiş olan Yaşar Kemal’i anlatabilmek; ancak yaratmış olduğu üslupla olasıdır. Salt bu nedenle bile Yaşar Kemal'i anlatmak; yine Yaşar Kemal’in işi olmuştur. Yaşarken bunu da bir hakkın gerçekleştirmiştir.

“Yiten dünyanın çığlığı dünyanın her yerinde, her tabakasında kendini duyuruyor. Ben çoğu kez yılanın kabuk değiştirmesini örnekledim. Çünkü yılanın kabuğundan sıyrılması inanılmayacak kadar zor bir iştir. Görmeyen bu acıyı, zorluğu hayallayamaz bile. Ben birkaç kere yılanın kabuk değiştirmesini gördüm. Yürek paralayıcıydı. Çağımızda dünya her yönüyle kabuk değiştiriyor. Değerler alt üst olmuş. İnsanı insan yapan birçok değer yok oluyor. O yok olan değerlerin yerine de hiçbir değer gelemiyor. Böylesine kabuk değiştiren bu dünyada, yılan kabuğunu değiştirirken onun yerine başka bir kabuk, hazır, geliyordu, ölen değerlerin yerine, o çapta bir değer gelmiyor, insan bu değişimin acısını yürekten duymaz olur mu? Her tabaka insanının yüreğinde değerlerinin yok olma acısı var, durmadan da bu yara kanıyor.” (Yaşar Kemal)