Günlerden cuma, saat 10 ve ben halen heykeldeki otobüs duraklarındayım. Evet, biliyorum yetişmeme imkân yok. Yetişmeyi bırak, nasıl giderim Hüsn-ü Gazel'e onu bile bilemiyorum. Bilet büfesine sormalı.
"İyi günler, Hüsn-ü Gazel'e nasıl gidebilirim?"
"Ooo bu saatte gelinir mi!"
Yaaa. İçim birden bir bulutlandı ki ağlayacam neredeyse.
"Yapma yaa, ee peki nasıl giderim, yani mutlaka gitmem gerek dee."
"Aman be gezmeye gitmiyonmu hepi topu, ne abartıyorsun böyle, yarın gidiverirsin" der gibi baktı yüzüme. Ama sözleri başka çıktı ağzından.
"İlla gidecem dersen 3 otobüs değiştirip, bir de indiğin yerden biraz yürürsün"
"Olurr giderim" dedim ama içimdeki sevinç anlatılır değil.

Genç kadın kaygılı, nasıl kaygılı olmasın? Cezaevinde kıydığı nikâhın, bugün yarın, sorunları ile yüzleşeceği günler gelmişti… Birkaç gün sonra, eşi, yoldaşı, arkadaşı dışarı çıkacaktı… Kayınvalidesine, kaygılı bir sesle sordu “Anne Osman çıkınca ne iş yapacak?”…Bu sorunun o kadar çok çıkmazı var ki, Osman’ın mesleği ile ilgili hiçbir işe girmesi olası değil, dahası ömür boyu kamu haklarından men, üstelik yurt dışı çıkışı da yasak… Yaşlı kadın gülümseyerek genç kadına baktı “Osman! hele bir çıksın o hiç boş durmaz… Bak çocukluğundan kalma boya sandığını hala saklıyorum, üç gün sonra gelir hiçbir iş yapmazsa bile alır boya sandığını, çıkar ayakkabı boyar… O çocukluğundan bu yana hep ekmek adamı olmuştur, merak etme sen kızım” deyip bulaşıkları yıkamaya koyuldu…

Osman sabaha kadar gözünü kırpmamıştı. Ezanla birlikte uzun donunu çektire çekiştire abdest almak için gecekondusunun önünde ki çeşmeye yollandı…